Κατά τη δική μου προσωπική γνώμη,νομίζω ότι έγινε η πιο κάτω μυστική συμφωνία με ανταλλάγματα ανάμεσα στις ΕΠΑ και τις αντεπαναστατικές δυνάμεις στην ΕΣΣΔ,με επικεφαλής τον Μιχαήλ Γκορμπατσόφ.Η μία πλευρά,οι ΕΠΑ,έκαναν έναν σχεδόν πλήρη πυρηνικό αφοπλισμό της ενιαίας Γερμανίας και η άλλη πλευρά,οι αντεπαναστατικές δυνάμεις στην ΕΣΣΔ με επικεφαλής τον Μιχαήλ Γκορμπατσόφ,αποδέχτηκαν την επανένωση της Γερμανίας.
Το αυτό-γκολ των ΗΠΑ με την Ιερουσαλήμ ανοίγει ένα παράθυρο ευκαιρίας στη Ρωσία για να ενισχύσει το κύρος της ως του ποιο θετικού και δημιουργικού παίκτη στην πολιτική της Μέσης Ανατολής. Μέσα σε τέσσερεις μέρες μετά την ανακοίνωση Τραμπ για την Ιερουσαλήμ, ο Πρόεδρος Βλαντιμίρ Πούτιν πραγματοποίησε απρογραμμάτιστες «επισκέψεις εργασίας» στην Αίγυπτο και στην Τουρκία.
Την περασμένη Πέμπτη το ρωσικό υπουργείο των Εξωτερικών εξέδωσε μια μακροσκελή ανακοίνωση επικρίνοντας την αμερικανική απόφαση για την Ιερουσαλήμ και τονίζοντας:
«Πιστεύουμε ότι μια δίκαιη και ανθεκτική λύση της χρονίζουσας ισραελο-παλαιστινιακής διαμάχης θα πρέπει να βασίζεται στο διεθνές δίκαιο, περιλαμβανομένων των αποφάσεων του Συμβουλίου Ασφαλείας και της Γενικής Συνέλευσης των Ηνωμένων Εθνών που προβλέπουν τη διευθέτηση όλων των πλευρών του τελικού καθεστώτος των Παλαιστινιακών εδαφών, περιλαμβανομένου του ιδιαιτέρως λεπτού ζητήματος της Ιερουσαλήμ, μέσω απευθείας ισραελο-παλαιστινιακών συνομιλιών. Η νέα θέση των Ηνωμένων Πολιτειών για την Ιερουσαλήμ μπορεί να περιπλέξει περαιτέρω τις ισραελο-παλαιστινιακές σχέσεις και την κατάσταση στην περιοχή. Η Ρωσία βλέπει την Ανατολική Ιερουσαλήμ ως την πρωτεύουσα του μελλοντικού Παλαιστινιακού κράτους και την Δυτική Ιερουσαλήμ ως την πρωτεύουσα του κράτους του Ισραήλ.
Η Ρωσία υιοθέτησε την σωστή θέση απέναντι στην αραβική κοινή γνώμη. Αλλά δεν είναι το θέμα της Ιερουσαλήμ που έφερε τον Πούτιν στο Κάιρο. Η ανάγνωση του Κρεμλίνου προβάλλει την ανάγκη «εξασφάλισης σταθερότητας και ασφάλειας στη Μέση Ανατολή και στην Βόρειο Αφρική». Που σημαίνει Λιβύη, Σινά και Συρία και σ’ ένα βαθμό Υεμένη –σ’ αυτή τη σειρά πιθανώς.
Η ουσία είναι πως ο «Λιβυκός Φάκελος» ξανάνοιξε. Το «Ισλαμικό Κράτος» μετακομίζει στη Λιβύη, μετά την συντριπτική ήττα του στο Ιράκ και στη Συρία. Η Ρωσία και η Αίγυπτος αισθάνονται την επιτακτική ανάγκη να κινητοποιηθούν τάχιστα για ν’ αντιμετωπίσουν τις εξτρεμιστικές ομάδες στη Λιβύη. Και οι δύο κυβερνήσεις υποστηρίζουν τον διοικητή του Λιβυκού Εθνικού Στρατού, Χαλίφα Χαφτάρ, που είναι εγκατεστημένος στην Βεγγάζη και τον οποίο θεωρούν (σωστά) ως το οχυρό εναντίον του βίαιου εξτρεμισμού στη Λιβύη.
Το κενό ισχύος στη Λιβύη και η αυξανόμενη ανασφάλεια στην δυτική Αίγυπτο απειλούν την σταθερότητα της Αιγύπτου και το γόητρο του προέδρου Σίσι. Από την άλλη πλευρά η παρέμβαση της Αιγύπτου στη Λιβύη επηρεάζει την ισορροπία δυνάμεων στη Μέση Ανατολή. Είναι ενδιαφέρον ότι και οι μοναρχίες του Περσικού Κόλπου εμπλέκονται επίσης στη Λιβυκή κρίση.
Είσοδος Τραμπ. Ο Λίβυος πρωθυπουργός Φαγιέζ αλ-Σαράτζ επισκέφτηκε τον Λευκό Οίκο την 1η Δεκεμβρίου και ο Τραμπ συζήτησε μαζί του « ευκαιρίες για μελλοντικούς συνεταιρισμούς», παράλληλα τονίζοντας «την συνεχιζόμενη αμερικανική δέσμευση για την κατανίκηση του «Ισλαμικού Κράτους» και άλλων Τζιχαντιστών τρομοκρατών στην Λιβύη» και για «την κοινή συνεργασία στην προαγωγή της λιβυκής σταθερότητας και ενότητας».
Σε μια παράλληλη κατεύθυνση, ο Γάλλος πρόεδρος Μακρόν υποδέχτηκε επίσης τον Σαράτζ στο Παρίσι (Ο Σαράτζ έχει τη φήμη του «Ασράφ Γκανί» της Βόρειας Αφρικής, δηλαδή πολιτικού εγκαθέτου των Δυτικών Δυνάμεων). Η διατήρηση της Ρωσίας σε απόσταση από τη Λιβύη είναι κυρίαρχος στόχος της Δυτικής στρατηγικής (το ίδιο όπως στο Αφγανιστάν).
Αλλά η Ρωσία και η Αίγυπτος έχουν ειδικά συμφέροντα επίσης. Η Λιβύη ήταν σύμμαχος της Σοβιετικής Ρωσίας και κατέχει στρατηγική θέση στη Μεσόγειο, απέναντι στη νότια πτέρυγα του ΝΑΤΟ. ΄Οσο για την Αίγυπτο, η αστάθεια στην Λιβύη εκχύνεται στην Χερσόνησο του Σινά, όπως βλέπουμε ήδη. Η φιλοδοξία του Σίσι πρέπει να αποβλέπει στη δημιουργία ενός είδους αιγυπτιακού προτεκτοράτου στην Κυρηναϊκή, εναντίον των εξτρεμιστικών ομάδων. Με σύνορα 1200 χιλιομέτρων με την Λιβύη, οι ανησυχίες για την ασφάλεια της Αιγύπτου είναι αναμφίβολα δικαιολογημένες.
Η Αίγυπτος έχει επίσης ανάγκη εισαγωγών ενέργειας. Ο Χαφτάρ ελέγχει την λεγόμενη πετρελαϊκή ημισέληνο της Λιβύης και ο ρωσικός πετρελαϊκός γίγαντας Ροσνέφτ έχει επιστρέψει εκεί. Σαφώς και η βάση της ενέργειας προσφέρει μια δυνητικά πλουτοφόρα προοπτική τριμερούς συνεργασίας Ρωσίας, Χαφτάρ και Αιγύπτου – αν και δευτερεύουσας σημασίας σε σχέση με την στρατιωτική και ασφάλειας.
Η Μόσχα στα βασικά θέματα κατ’ αρχήν αναφέρεται στα Ηνωμένα ΄Εθνη και συζητεί με την κυβέρνηση Φάρατζ στην Τρίπολη. Που υποδεικνύει ότι η Μόσχα μπορεί να υπεισέρχεται σε θέση μεσολαβητού μεταξύ των εταίρων/ανταγωνιστών στη Λιβύη –κυρίως των Χαφτάρ και Φάρατζ- και μελλοντικά μπορεί να ελιχθεί σε θέση να ανακτήσει τις οικονομικές απώλειες που υπέστη το 2011, μετά την αλλαγή του καθεστώτος, οι οποίες υπολογίζονται σε άνω των 10 δις δολαρίων σε συμβόλαια για σιδηροδρόμους, προγράμματα έργων υποδομής, ενεργειακές συμφωνίες και πωλήσεις όπλων.
Αλλά η Δύση θα ανησυχεί μήπως ο Πούτιν τους τουμπάρει πάλι όπως στη Συρία και τους κάνει ματ στην Λιβύη επίσης. Η κατάσταση στη Λιβύη έχει τα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά της, αλλά ο ανταγωνισμός των δυνάμεων επιταχύνεται. Η Ουάσιγκτον μπορεί να φαίνεται σε καλύτερη θέση στη Λιβύη, δοθέντος ότι ΗΠΑ και ΝΑΤΟ είναι ήδη μέτοχοι. Αλλά τα στοιχήματα σταματούν όταν ο Πούτιν εμφανίζεται στο κέντρο της σκηνής.
Για έναν αποτελεσματικό ρωσικό ρόλο στη στρατιωτική σφαίρα και στο πεδίο ασφάλειας για την σταθεροποίηση της Λιβύης η Μόσχα χρειάζεται ένα περιφερειακό εταίρο. Ο Πούτιν έχει μια εξαιρετική σχέση με τον Σίσι. Η Ουάσιγκτον θα παρακολουθούσε άγρυπνα τις συνομιλίες τους στο Κάιρο.
Τι θα γινόταν σε άλλες εποχές, αν υπήρχε η υπόνοια ότι κάποιος έμπορος όπλων χρησιμοποιήθηκε ως μεσάζοντας σε μια συμφωνία για πώληση οπλισμού μεταξύ δύο χωρών; Δεν μιλώ καν για αποδείξεις, σε πρώτη φάση, αλλά για υπόνοια. Τι θα γινόταν, επίσης, αν αποδεικνυόταν πως, ενώ είναι παράνομο να είναι μεσάζοντας, ο άνθρωπος αυτός ήταν, καθώς δεν είχε νόμιμη εξουσιοδότηση. Πάλι για ενδείξεις μιλάμε, όχι για αποδείξεις. Και, τέλος, τι θα γινόταν, αν φαινόταν πως ο άνθρωπος με τον οποίο είχε συναλλαγές με το ΥΠΕΘΑ, έχει κατασκευάσει οπλισμό που εντοπίζεται στο οπλοστάσιο του ISIS; Τα γνωστά, ενδείξεις και όχι αποδείξεις.
Η απάντηση είναι μια: θα είχε γίνει πάταγος. Οι εφημερίδες θα έγραφαν, οι τηλεοράσεις θα έκαναν αλλεπάλληλα ρεπορτάζ και το πολιτικό σκηνικό θα κλυδωνιζόταν έντονα. Ίσως να προκαλούνταν και πολιτικές εξελίξεις. Να, για παράδειγμα το Βατοπαίδι αποτέλεσε ουσιαστικά τη θρυαλλίδα της πτώσης της κυβέρνησης Καραμανλή, χωρίς ποτέ να αποδειχθεί πολιτικός δόλος για τα επίμαχα ζητήματα της υπόθεσης. Σήμερα, όμως, δεν συμβαίνει τίποτε. Ούτε εντυπωσιακό μιντιακό μπαράζ, ούτε πολύ περισσότερο κάποιος ουσιαστικός κλυδωνισμός.
Το σημείωμα δεν έχει να κάνει αυστηρά με την υπόθεση Παπαδόπουλου. Η ΝΔ, φυσικά, και συντηρεί την υπόθεση στην επικαιρότητα, γιατί εκτιμά πως η ταύτιση του πρωθυπουργού με μια σκανδαλώδη υπόθεση του προκαλεί κλιμακούμενη πολιτική φθορά. Εδώ δεν θα βγάλουμε την ετυμηγορία, αλλά είναι εντυπωσιακό ότι ο κόσμος μπορεί να αισθάνεται πως κάτι έχει πάει λάθος σε αυτή την υπόθεση, αλλά γενικά είναι…αλλού. Μετά από τη μνημονιακή οχταετία, η πολιτική κόπωση των πολιτών είναι αξιοπρόσεκτη. Καμία αντίδραση, καμία διαφωνία. Ο καθένας προσπαθεί να κρατήσει τις ισορροπίες στη ζωή του, να σώσει οτιδήποτε αν σώζεται και να βγάλει τον μήνα. Λίγοι και σαφώς προσδιορισμένοι παραμένουν ενταγμένοι με σαφήνεια και προσπαθούν να κινητοποιήσουν τους υπόλοιπους.
Ο κόσμος, όμως, εν πολλοίς δεν ακούει. Αυτή η απάθεια που απλώνεται όλο και ευρύτερα, είναι πολύ πιθανό να έχει αντίκτυπο στην ήδη μειωμένη πολιτική συμμετοχή. Ο κόσμος αισθάνεται αποξενωμένος από την πολιτική συζήτηση. Σαν αυτό που λέγεται να μην τον αφορά. Επομένως, αφού δεν τον αφορά, δεν πρόκειται και να ασχοληθεί, ανεξάρτητα από το πολιτικό μήνυμα που εκπέμπει ο καθένας. Και κάπως έτσι καταλήγουμε να μην ανοίγει ρουθούνι και να περνούν με χαρακτηριστική ευκολία πράγματα που σε άλλες περιπτώσεις και περιόδους θα προκαλούσαν εμφύλιο πόλεμο. Φυσικά, για την εκάστοτε πολιτική εξουσία, η γνώση ότι οι πολιτικές αποφάσεις θα έχουν περιορισμένο αντίκτυπο μπορεί να λειτουργεί και λυτρωτικά.
Στο τέλος, όμως, αυτό που θα μείνει θα είναι η χαμηλή συμμετοχή και άρα ο χαμηλός βαθμός της ανάγκης λογοδοσίας των εκπροσώπων που εκλέγουμε. Χρειάζεται επειγόντως, μιας και βαδίζουμε προς την τυπική ολοκλήρωση του τρίτου προγράμματος, να βρεθεί κάποιος που θα εκπέμψει ένα πολιτικό μήνυμα, το οποίο θα είναι τόσο πειστικό, ώστε να δημιουργήσει και πάλι κινητικότητα μέσα στην κοινωνία υπέρ του. Με άλλα λόγια, πρέπει να βρεθεί κάποιος να προβάλλει ένα πρόγραμμα, το οποίο θα ψηφιστεί, επειδή οι πολίτες θεωρούν ότι μπορεί να αλλάξει τα δεδομένα και όχι απλώς να καταψηφίσουν κάτι που δοκιμάστηκε και απέτυχε.
Η επίσκεψη του Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν στην Ελλάδα, η πρώτη προέδρου της Τουρκικής Δημοκρατίας μετά από 65 χρόνια, λίγο έλειψε να δικαιώσει τον χαρακτηρισμό της ως «ιστορικής», αλλά για εντελώς λάθος λόγους. Είναι νωρίς για ασφαλή συμπεράσματα και εκτιμήσεις, άλλωστε όσα ανακοινώθηκαν ως συμφωνία των δύο πλευρών, μετά τις πολύωρες συνομιλίες στο Μαξίμου, επαναλαμβάνουν γνωστές από το παρελθόν διαδικασίες. Μέτρα Οικοδόμησης Εμπιστοσύνης είχαν συμφωνηθεί, και μάλιστα με δεσμευτικό χαρακτήρα και εδραία στήριξη στους κανόνες του Διεθνούς Δικαίου και της Χάρτας του ΟΗΕ, με το Πρακτικό Παπούλια-Γιλμάζ, τον Μάιο του 1988, ενώ οι διερευνητικές συνομιλίες για την υφαλοκρηπίδα έχουν δεκαετίες διαλόγου πίσω τους και θα ήταν ασφαλώς πρόοδος εάν στο ζήτημα αυτό μπορούσαν να επανέλθουν οι προβλέψεις του Ελσίνκι του 1999. Δεν είναι κακό να ασχολούνται διπλωμάτες και στρατιωτικοί με αυτά τα ζητήματα, αν πρόκειται να μειωθεί η ένταση κι έκταση της τουρκικής παραβατικότητας στο Αιγαίο κι αλλού. Η επίσκεψη Ερντογάν προσφέρεται πάντως, για ορισμένες επισημάνσεις:
* Η σκληρή προετοιμασία είναι προϋπόθεση εκ των ων ουκ άνευ προκειμένου να αποβεί μια επίσκεψη στο ανώτατο επίπεδο επωφελής.
* Επαφές υψηλού επιπέδου, όταν δεν είναι απλώς εθιμοτυπικού χαρακτήρα, καλόν είναι να προστατεύονται από ένα πέπλο διπλωματικής διακριτικότητας και να μη διεξάγονται υπό το φως των τηλεοπτικών προβολέων.
* Ό,τι ικανοποιεί το θυμικό δεν είναι απαραίτητα και μακροπρόθεσμα επωφελές. Ιδιαίτερα στις διεθνείς σχέσεις. Το παράδειγμα της παρατεταμένης εκκρεμότητας με την πΓΔΜ προσφέρεται για φρονηματισμό.
* Το υπόδειγμα των γαλλο-γερμανικών σχέσεων δεν έχει γενική εφαρμογή σε όλες τις περιπτώσεις. Και, πάντως, έχει περιορισμένες δυνατότητες επανάληψής του, όταν η απέναντι πλευρά στο τραπέζι έχει ξεκάθαρη αναθεωρητική ατζέντα στην οποία και επιμένει.
* Το ενδιαφέρον Ερντογάν για τη μουσουλμανική μειονότητα, με την επίκληση και της Συνθήκης της Λωζάννης, υπακούει σε έναν σχεδιασμό μακράς πνοής για τη Θράκη, στον οποίο, όχι κατά ανεξήγητο τρόπο, συμπίπτουν οι κεμαλικές με τις νεο-οθωμανικές επιδιώξεις.
* Η επιμονή Ερντογάν να ομιλεί περί «αρχιμουφτή» επαναφέρει στον 21ο αιώνα έναν θεσμό της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας! Ο τελευταίος Σεϊχουλισλάμης Μουσταφά Σαμπρί εκδιώχθηκε από την Ελλάδα κατ’ απαίτηση του Κεμάλ το 1930 και στο Ελληνο-Τουρκικό Σύμφωνο Φιλίας, της ίδιας χρονιάς, η Άγκυρα αδιαφόρησε πλήρως και δεν έθεσε καν θέμα μουφτή.
* Διαφαίνεται η πρόθεση Ερντογάν να εμφανιστεί ως ο πατέρας-ηγέτης των μουσουλμάνων σε όλο τον περίγυρο της Τουρκίας.
Τέλος, η επιμονή Ερντογάν στη Θράκη ενισχύει τις εκτιμήσεις ότι η Τουρκία επιδιώκει σε πρώτη φάση επέκταση επιρροής και σε δεύτερη, αν οι συνθήκες το επιτρέψουν, επέκταση κυριαρχίας.
Οι περισσότεροι, ανεξάρτητα από την ηλικία μας, έχουμε μια ξεχωριστή θέση στην καρδιά μας για τον παλαιό καλό ελληνικό κινηματογράφο.
Πώς να ξεχάσουμε τις άφθονες στιγμές γέλιου, συγκίνησης και αγωνίας που μας χάρισαν τόσες και τόσες ταινίες, πραγματικά διαμάντια, που ακόμα και στις μέρες μας τις παρακολουθούμε καθημερινά, από τους τηλεοπτικούς μας δέκτες.
Το άρθρο αυτό, όμως, όπως θα καταλάβατε και από τον τίτλο, δεν έχει σκοπό να εκθειάσει τον ελληνικό κινηματογράφο. Δεν σας κρύβω πως σε σχέση με άλλους σινεφίλ, δεν έχω δει πολλές ταινίες των χρυσών δεκατιών '50 & '60. Ωστόσο ο αριθμός όσων έχω παρακολουθήσει είναι αρκετός για να εξάγω με ασφάλεια το συμπέρασμά μου. Αυτό το συμπέρασμα είναι που αμαύρωσε ως ένα βαθμό την θετική εικόνα που είχα για το ελληνικό σινεμά και δεν είναι άλλο από την μαζική χρήση στους διαλόγους των ταινιών της υβριστικής φράσης "Άει στο διάβολο". Δεν ξέρω πόσοι είχατε παρατηρήσει τη συνεχή επανάληψη αυτής της βρισιάς στις στιχομυθίες, αλλά άπαξ και το συνειδητοποιούσε κάποιος, ξαφνικά την άκουγε διαρκώς σχεδόν σε κάθε ταινία.
Ας δούμε κάποια αποσπάσματα...
Η Χαρτοπαίχτρα - στο διάολο
Γκιωνάκης Σταυρίδης Βρέ άει στο διάολο...
Δεσποινίς Διευθυντής - 1964 Η πρώτη μέρα επιστροφής του στο γραφείο έπειτα από απουσία στη βόρεια Ελλάδα για δουλειές, εξελίσσεται για έναν φιλόδοξο αλλά και...
Ε άει στο διάολο πρωί πρωί - Τζένη Καρέζη
Ο Ζήκος .... Ο Κώστας Χατζηχρήστος δημιουργεί έναν μοναδικό τύπο και
αυτοσχεδιάζει σε όλη την ταινία, στην οποία μιλάει ακατάπαυστα. Στα ... Διάλα
Πιστέψτε με, μπορούσα να συνεχίσω και τα βίντεο δεν θα τελείωναν. Μόνο συμπτωματική δεν χαρακτηρίζω την προφορά της ύβρεως αυτής στις ταινίες, αφού οι σεναριογράφοι φρόντιζαν ώστε οι ηθοποιοί να "την έχουν ψωμοτύρι". Το περίεργο όμως της υπόθεσης και πραγματικά αξιοσημείωτο, είναι πως σε όλες αυτές τις ταινίες δεν ακούγονται άλλες βρισιές ή χυδαίες εκφράσεις. Δικαιολογημένο θα πει κάποιος εξαιτίας της τότε συντηρητικής κοινωνίας, που κρατούσε τους τύπους και τις βασικές αρχές ήθους. Δημιουργείται λοιπόν το εξής ερώτημα: Γιατί στο σενάριο εμφανίζεται μόνο η συγκεκριμένη βρισιά;
Η απάντηση είναι απλή. Διότι δεν την θεωρούσαν βρισιά! Και αυτό κατ' επέκτασιν δείχνει την πεποίθηση τους, πως ο Σατανάς είναι ένα φαντασικό ον, όπως φανταστικό είναι, γι' αυτούς, και το βασίλειο του, στο οποίο σε στέλνουν. Το τι πιστεύουν όμως, απέχει πολύ από την πραγματικότητα, γιατί εμείς ξέρουμε πως ο Σαμαέλ-Σατανάς και υπαρκτός είναι και κοσμοκράτορας του σκότους του αιώνος τούτου είναι. Εδώ είναι και το λυπηρό και τραγικό του όλου θέματος.
Δεν πρόκειται για μια απλή, αθώα και άνευ σημασίας έκφραση, αλλά για τη χείριστη όλων των ύβρεων. Δεν υπάρχει χειρότερη κατάρα να ρίξει κάποιος, από την απεχθή αυτή φράση που δεν θέλω καν να γράφω. Σκεφτείτε το λίγο: ο Χριστός ήρθε και μας έδειξε τον δρόμο για να κερδίσουμε την Βασιλεία των Ουρανών και με την ύβρη αυτή στέλνεις τον άλλο στον Σαμαέλ που υπηρετεί τον άρχοντα του Βασιλείου των Σκιών.
Διαβάζουμε στο MATRIX DOMINION 4 του Δ. Λιακόπουλου (σελ.127): "Την εξουσία (δαιμονισμού) τη δίνει ο ίδιος ο άνθρωπος με τη θέληση του, εφόσον όπως είπαμε κάνει το κάλεσμα, ή την παίρνουν οι δαίμονες από την άδικη συμπεριφορά του απέναντι σε τρίτους, ανάλογα με το τι εξουσίες θα έχουν εκείνοι που αδικήθηκαν και το κατά πόσο και πως τον καταράστηκαν όντες αδικημένοι". Αν λοιπόν κάποιος σε αδικήσει και τον στείλεις στο διάβολο, τότε δίνεις εξουσίες στους δαίμονες για την κατάληψή του. Στις ταινίες μπορεί μεν να μην την λένε με φθόνο και κακία, αλλά υποκριτικά, στα πλαίσια του ρόλου, είναι δε εξίσου επιζήμια για τους αφελείς θεατές που την υιοθετούν και μετέπειτα την ξεστομίζουν "ελαφρά τη καρδία" με δυσάρεστες συνέπειες γι' αυτούς και πιθανόν και τους γύρω τους.
Τέλος, όπως προαναφέραμε, η προφορά της διαβολικής αυτής φράσης είναι ομολογία της άγνοιας σχετικά με την ύπαρξη των δαιμόνων και των παγίδων που στήνουν εναντίον των ανθρώπων. Η άγνοια αυτή είναι από τα μεγαλύτερα επιτεύγματα του Σαμαέλ, που θέλει να λειτουργεί αφανής από το παρασκήνιο.
Διαβάζουμε χαρακτηριστικά στο MATRIX DOMINION 3 (σελ. 339) στην τελευταία παράγραφο των πρωτοκόλλων: 25.8 "Μέχρι τότε, μία είναι η κύρια παρότρυνση μου. Θα ενεργείτε σαν να μην υπάρχουμε. Κάθε ένας που θα αναφέρεται σε εμάς θα τον ονομάζουμε γραφικό και τρελό. Μόνο στις μυστικές μας τελετές των υψηλόβαθμων στελεχών μας θα αναφέρεστε στο όνομα μου. (Σημείωση: γι' αυτό το λόγο πολλές σατανιστικές οργανώσεις λένε, ότι ο Σατανάς στον οποίο πιστεύουν, είναι κάτι φανταστικό και μη υπαρκτό, μια ιδέα. Απαγορεύει λοιπόν τη διάδοση του ονόματος του και της παρουσίας του στις μάζες των ανθρώπων). Έτσι, για να δείτε πόσο απλός, καλός και ταπεινός είμαι. Μακάρι το σκότος της αλήθειας να επικρατήσει παντού. Αμήν".
Ακούστε και τον πατέρα Σάββα Αχιλλέως να κηρύττει περί της υπάρξεως του Διαβόλου.
KNOW YOUR ENEMY. ΜΑΘΕ ΤΟΝ ΕΧΘΡΟ ΣΟΥ, ΤΙΣ ΜΕΘΟΔΕΙΕΣ ΚΑΙ ΤΑ ΤΕΧΝΑΣΜΑΤΑ ΠΟΥ ΧΡΗΣΙΜΟΠΟΙΕΙ ΕΝΑΝΤΙΟΝ ΣΟΥ. +++ IC XC NIKA +++
